| Με αφορμή τις πρόσφατες απαιτήσεις – παραινέσεις, της τρόικας για τις συμβάσεις εργασίας, η στήλη καταθέτει εκτός από ψυχή και κάποιες προτάσεις, για να τροφοδοτήσει τον δημόσιο διάλογο, γι αυτό το φλέγον θέμα. Πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει λόγος για να έχουμε εθνική συλλογική σύμβαση εργασίας. Δεν υπάρχει λόγος να έχουμε καμία συλλογική σύμβαση εργασίας και δεν υπάρχει λόγος να ρυθμίζεται το καθεστώς της εργασίας στην Ελλάδα. Και αυτό διότι: Πρώτον, για να ρυθμίσεις κάτι, πρέπει να υπάρχει. Εν προκειμένω πρέπει να υπάρχει εργασία, για να ρυθμίζεις με κανόνες, το καθεστώς, που θα την διέπει. Όπως παρακολουθούμε μήνα με το μήνα, από τα σχετικά στοιχεία της στατιστικής υπηρεσίας, η εργασία εξελίσσεται, από δικαίωμα, σε τυχερό παιχνίδι, καρμικό σημάδι, κωλοφαρδία, λαχείο, ή στην καλύτερη, είδος πολυτελείας. Πιστεύουμε δε, ότι αντιθέτως, θα έπρεπε να υπάρχει εθνική συλλογική σύμβαση ανεργίας, η οποία θα καθοριζόταν μετά από διαπραγματεύσεις (εννοείται σκληρές), μεταξύ, ΓΣΕΕ και βιομηχάνων, και θα υπογραφόταν πανηγυρικά και από τα δύο μέρη. Δεύτερον, και ως συνέχεια του πρώτου. Εφόσον η εύρεση εργασίας είναι θεϊκό σημάδι, είναι ύβρις, η όποια παρέμβαση. Είναι καντεμιά και γρουσουζιά, ή σκέψη και μόνο ότι θα μπούνε πλαίσια και περιοριστικοί κανόνες. Τρίτον, κάθε ρύθμιση είναι καταπίεση. Κάθε κανόνας και πλαίσιο, που θέτει το κράτος, ισοδυναμεί με περιορισμό. Και όπως ξέρουμε ο Έλληνας, δεν αντέχει περιορισμούς. Και ρωτάμε: Γιατί να υπάρχει το ψυχολογικό όριο του κατώτερου μισθού; Η ύπαρξη συγκεκριμένου ποσού, στην τράπεζα, πχ 700 ευρώ, δημιουργεί άγχος στον εργαζόμενο, καθώς, όσο κυλάνε οι μέρες του μήνα, παρακολουθεί αργά βασανιστικά και σταθερά, να μειώνεται αυτό το ποσό, και 10 μέρες πριν την λήξη του μήνα, να έχει ήδη, τελειώσει. Η διαδικασία αυτή κρίνεται από τους ειδικούς, εξοντωτική και εξαιρετικά ψυχοφθόρα. Τέταρτον, κάθε συλλογική σύμβαση, ορίζει μεταξύ άλλων, πρόνοιες και επιδόματα, για μητέρες, για παιδιά, για ανήλικα τέκνα, για τριετίες, για επιδόματα, για παροχές υγείας, σύνταξης και για λοιπές αναχρονιστικές καταστάσεις, που δεν ταιριάζουν στο προφίλ του 21ου αιώνα. Ποτέ δεν καταλάβαμε, γιατί, ενώ κάποιος δουλεύει σε μια επιχείρηση να πρέπει να ρυθμίζουμε, τη ζωή των παιδιών του, της συζύγου, της μητέρας και των λοιπών συγγενών; Και επίσης, γιατί ο κάθε εργαζόμενος να έχει οικογένεια; Συμπερασματικά, για ποιο λόγο να ρυθμίζονται θέματα υγείας του εργαζόμενου, αφού μόνος υπεύθυνος να ρυθμίσει, αυτά τα θέματα είναι ο Θεός. Είναι μερικές δημιουργικές σκέψεις, νομίζω, για να ξεκινήσει ένας γόνιμος διάλογος, πάνω σε αυτό το θέμα, καταρχήν στα παράθυρα των δελτίων ειδήσεων, κατά δεύτερων στα συνέδρια της ΓΣΕΕ και του ΣΕΒ, ίσως και σε ένα κοινό συνέδριο, των δύο. Πιστεύουμε ότι έχει έρθει η ώρα να κυριαρχήσει ο ρεαλισμός. Με την βεβαιότητα ότι αυτά τα επιχειρήματα, σε ελάχιστους μήνες θα είναι διατάξεις Νόμων του κράτους, σας ευχαριστώ για την ανάγνωση. Θύμιος Καλαμούκης http://www.ellinofreneia.net |
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου