Γράφει η Μαρία Πανάγου fb>
Μπορεί να μην είμαι μικρούλης, άσπρος με μπούκλες και κοτσίδια, αλλά η Μαρία λέει ότι είμαι μεγάλη ψυχή! Βλέπετε, εμένα με εγκατέλειψε μια μέρα ξαφνικά ο άνθρωπός μου. Τον περίμενα πολλές μέρες χωρίς να τρώω κλαίγοντας αλλά δε γύρισε ποτέ. Μετά με βρήκαν κάποιοι καλοί άνθρωποι και με έστειλαν στο πολύ ζεστό σπίτι μιας όμορφης κοπέλας, που έχει άλλα δύο σκυλάκια. Τη λένε Vicky Damianou και μπορεί να με κρατήσει μέχρι τις 3 Απριλίου. Μετά όμως τι θα κάνω; Αν δεν έχω σπίτι θα πεθάνω από τη στεναχώρια μου, αν δε δίνω αγάπη δε μπορώ... Κι αν βγω στο δρόμο είναι σίγουρο ότι θα με πατήσει αυτοκίνητο γιατί δε ξέρω να κυκλοφορώ.
Όλοι λένε ότι είμαι πολύ κύριος κι ευγενικός κι οτι πρέπει να πάω σε ένα σπίτι με άλλα ζωάκια ή παιδιά γιατί τα αγαπάω πολύ.
Θα μου δώσετε μια ευκαιρία να ζήσω κάπου όμορφα; Σε αντάλλαγμα θα δίνω φιλάκια, χάδια και απέραντη αγάπη στον άνθρωπό μου και δε θα τον στεναχωρήσω ποτέ, μέχρι να φύγω απ' τη ζωή από γεράματα...Τον ερωτεύτηκα τον Βρασίδα. Πήγα και τον είδα μαζί με τη Μιλου στο σπίτι όπου φιλοξενείται. Είναι απο τα πιο γλυκά πλάσματα που έχω δει ποτέ! Πεθαίνει για χάδια και αγκαλιες και λατρεύει τα άλλα ζώα. Εκεί που είναι τώρα υπαρχουν δυο θηλυκά. Στο σπίτι φέρεται σαν άνθρωπος. Σέβεται το χώρο των άλλων, δε λερώνει κι αφήνει τα κορίτσια να του παίρνουν τα παιχνίδια χωρίς να διαμαρτύρεται.
Θα τον αφήσουμε να καταλήξει στο δρόμο; Το εννοώ όταν λέω ότι όποιος τον πάρει θα είναι ευτυχισμένος. Κι αν έχει κι άλλο ζωάκι στο σπίτι θα είναι ακόμη καλύτερα.
Μπορεί να μην είναι μικρουλης και λευκός με κοτσιδακια αλλά είναι μια μεγάλη ψυχή!
Σκεφτείτε το και πείτε μου...
— μαζί με Vicky Damianou.