ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ.

Ποιος εκκόλαψε το αυγό του φιδιού; Μα εγώ!

Γράφει ο Βασίλης Δ. Χασιώτης 

Λοιπόν, ας αυτοσυστηθώ -πολιτικά :

Είμαι πολίτης τούτης της –κάποτε κυρίαρχης- χώρας.

ΤΑΞΙΚΑ ανήκω στα ΣΥΝΗΘΗ ΥΠΟΖΥΓΙΑ, που ευφυώς ονομάζονται «κορόιδα» από όσους ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ πίνουν στην υγεία τους.

Ως ΣΥΝΗΘΕΣ ΥΠΟΖΥΓΙΟ, έχω και άλλα ΣΥΝΗΘΗ ΚΟΥΣΟΥΡΙΑ, λόγω ιδιοσυγκρασίας αυτά.

Π.χ., δεν ηδονίζομαι με όποιο «αγγούρι» μου πλασάρουν ως «υποχρέωσή» μου να το δεχτώ, εν ονόματι κάποιας ΚΟΙΝΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑΣ, μια προσπάθεια που και οι πέτρες γνωρίζουν ότι κάθε άλλο «κοινή» και «εθνική»  είναι, αφού από το προσκλητήριο κατά κανόνα λείπουν τα χοντρά ΑΔΗΛΩΤΑ ΚΑΙ «ΑΓΝΩΣΤΗΣ» ΠΡΟΕΛΕΥΣΗΣ κομποδέματα αυτού του τόπου.

Όπως έχω ξαναγράψει σε άλλο άρθρο μου, ΤΑ ΣΥΝΗΘΗ ΥΠΟΖΥΓΙΑ, είναι ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΩΣ εκ των «πλουσιοτέρων» Ελλήνων!

Άλλο παράδειγμα από τα ΣΥΝΗΘΗ ΜΟΥ ΚΟΥΡΟΥΡΙΑ.

Δεν μπορώ με τίποτα να πω, «σφάξε μου αγά μου ν’ αγιάσω».

Κάτι έχω και με τα σφαγεία, και με τον αγά.

Άλλο ΣΥΝΗΘΕΣ ΚΟΥΣΟΥΡΙ μου, μου είναι αδύνατο να καταπιώ ό,τι θεωρώ ότι με πνίγει ΑΔΙΚΑ.

Ας μείνω όμως σ’ αυτά.

Όμως, τέτοια κουσούρια έχοντας, ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΕΓΩ, ΜΑ ΚΑΙ Η ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΠΟΥ ΑΝΗΚΩ, των συνήθων υποζυγίων, φαίνεται ότι ΟΙ ΑΛΛΟΙ βλέποντάς τα, σφόδρα ταράχτηκαν –για θυμηθώ τον ποιητή.

Κάτι έπρεπε, κάτι πρέπει να γίνει.

Γι’ αρχή, μου έθεσαν διλήμματα του τύπου :

«Είσαι αγανακτισμένος; Τότε, είσαι είτε φασίστας, είτε κομμουνιστής, είτε μαλάκας».

Κι έπρεπε εγώ, τότε, να διαλέξω τι ήταν καλύτερο για το πρεστίζ μου.

Κι έκανα τη χειρότερη επιλογή, γι’ ακόμα μια φορά.

Αντί να διαλέξω ένα από τα τρία κακά, εγώ προτίμησα να εξακολουθώ να εκπροσωπώ και τα τρία κακά της μοίρας μου.

Προτίμησα να παραμείνω αγανακτισμένος.

Μετά από πολύ καιρό, μιας και τα πράγματα σ’ αυτό που ονομάζεται πολιτικό σύστημα στη χώρα μου, ιδίως αυτό του «παραδοσιακού» δικομματισμού από τη μεταπολίτευση ίσαμε και τον Μάϊο που πέρασε, δε πήγαιναν κατ’ ευχήν, και πάλι, ήρθα στην επιφάνεια.

Θυμήθηκαν τις παλιές μου αγανακτήσεις.

Όχι τώρα ότι δεν είμαι αγανακτισμένος, μα όπως και να το κάνουμε πολλά μεσολάβησαν από τότε, που συνέτειναν ώστε οι πλατείες να ερημώσουν από την παρουσία των αγανακτισμένων.

Μιας και στο πολιτικό προσκήνιο, εξόν απ’ τις άλλες ανατροπές ήρθε και μια άλλη, αυτή του θεριέματος της Άκρας Δεξιάς, έπρεπε με κάποιο τρόπο, κάποιος να χρεωθεί το ολίσθημα.

Σε τέτοιες όμως περιπτώσεις, δεν πρέπει κανείς να αναλώνει και πολύ φαιά ουσία καίγοντας άνευ λόγου πολύτιμα εγκεφαλικά κύτταρα για να μαντέψει ποιος θα είναι ο «τυχερός» : εδώ έχουμε πάντα πρόχειρο τον «φταίχτη».

Είναι οι παραπάνω.

Αυτοί ντε…

Οι ολίγον φασίστες…

Οι ολίγον κομμουνιστές…

Οι ολίγον μαλάκες…

Οι αγανακτισμένοι ντε…

Έτσι λοιπόν, στο ερώτημα ποιος εκκόλαψε το αυγό του φιδιού, η απάντηση ήρθε φυσιολογικά, σαν το νεράκι της βρύσης.

Οι αγανακτισμένοι, αυτά τα ΣΥΝΗΘΗ ΥΠΟΖΥΓΙΑ.

Δηλαδή, όχι ακριβώς αυτοί, μα, να, αυτοί που εκμεταλλεύτηκαν την αγανάκτησή τους, κάτι χρυσαυγίτες και κάτι συριζαίοι.

Αλλά, βεβαίως, αυτοί, βρήκαν «κατάλληλο έδαφος» για να το εκμεταλλευτούν.

Βρήκαν αγανακτισμένους πολίτες που βγήκαν στους δρόμους, ΚΑΙ ΠΟΥ ΑΝ ΔΕΝ ΕΒΓΑΙΝΑΝ, δεν θα έδιναν «έδαφος» σε καμία Χρυσή Αυγή να εκμεταλλευτεί τα πράγματα.

Επομένως, πού καταλήγουμε; Ότι τελικώς, είναι οι αγανακτισμένοι οι υπαίτιοι (ή έστω : οι συνυπαίτιοι) του φαινομένου της εκκόλαψης του αυγού του φιδιού,, διότι, αν κάθονταν στο σπίτι τους, αν δεν έβγαιναν στους δρόμους, καμία Χρυσή Αυγή (και κανένας άλλος) δεν θα ήταν σε θέση να «εκμεταλλευτεί τη δίκαιη κατά τα άλλα αγωνία του κόσμου αυτού».

Άρα, ιδού, έχετε μπροστά σας, και έναν που επιδίδεται σε εκκολάψεις αυγών.

Τι πρέπει να γίνει για να εξιλεωθώ;

Προφανώς, να έχω διδαχτεί από τα ολέθρια λάθη μου.

Σπουδαιότερο όλων; Έπρεπε να βγάλω το σκασμό σε ό,τι με επιφύλασσε η μνημονιακή πολιτική, έπρεπε να είμαι κλεισμένος σπίτι, έπρεπε να μη κατέβω στους δρόμους, διότι μαζί μ’ εμένα κατεβαίνουν και οι «κακοί», και επομένως, είμαι υπαίτιος και για το τι κάνουν κι αυτοί.

Αυτό έπρεπε να κάνω.

Ποιοι μου τα συμβουλεύουν αυτά;

Μα πολιτικές παρατάξεις «υπεράνω κάθε υποψίας».

Πολιτικά κόμματα, πάναγνα, που δεν γνωρίζουν τίποτα από αυτό που ονομάζεται «εκμετάλλευση κοινωνικών αγώνων», που δεν έχουν καμιά προηγούμενη δράση και πείρα σε τέτοια θέματα.

Παρόλα αυτά, το  θράσος μου είναι απύθμενο.

Τολμώ να ισχυρίζομαι ότι αυτές οι φωνές, που με εγκαλούν στη πολιτική σοβαρότητα (τη σοβαρότητά ΤΟΥΣ), και στη κοινωνική υπευθυνότητας (την υπευθυνότητά ΤΟΥΣ), με φοβίζουν περισσότερο απ’ ό,τι οι ίδιες επισείουν ως «κίνδυνο» απ’ τη δική μου αγανάκτηση.

Διότι η ΤΑΞΗ ΤΩΝ ΣΥΝΘΩΝ ΥΠΟΖΥΓΙΩΝ, δεν εφηύρε την αγανάκτηση τα τελευταία δύο χρόνια.

Κάποιοι φαίνεται να αγνοούν ότι ο λαός αυτός και η τάξη αυτή ειδικότερα, όχι μονάχα τώρα, μα ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ, και για να μείνουμε στη πρόσφατη ιστορία μας, ας περιοριστούμε στα τελευταία 50-60 χρόνια, έχει να δείξει κινητοποιήσεις, ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΔΥΝΑΜΙΚΕΣ, και πολύ πρόσφατα, μπορώ να θυμίσω το «κάψιμο» της Αθήνας τον Δεκέμβρη του 2008, που πολύ λίγο έλλειψε να εξελιχθεί σε μια κανονικότατη ΤΥΦΛΗ εξέγερση.

Όμως, ποτέ, μα ποτέ, καμία Χρυσή Αυγή, και γενικότερα η άκρα Δεξιά, δεν μπόρεσαν να «εισπράξουν» πολιτικά ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ εκλογικά, ποσοστά που θα επέτρεπε να έχουν μια στοιχειώδη οπτική επαφή με την είσοδο του Κοινοβουλίου, και ποτέ, μα ποτέ, δεν είχε επιχειρηθεί ΤΑΥΤΙΣΗ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΑΓΩΝΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΚΟΛΑΨΗ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥΔΟΠΟΤΕ ΑΚΡΟΔΕΞΙΟΥ ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΥ.

Τότε, ο καημός ήταν μάλλον Άκρα Αριστερά, αλλά, μιας και δεν μπορούσε πολιτικά και εκλογικά να καρπωθεί τους αγώνες, την αντιμετώπιζαν με τελείως διαφορετική λογική.

Μάλιστα, για να κάνω και ένα βήμα πέρα από το ίδιο το «επιχείρημα», τολμώ να υποστηρίξω, ότι αιτία της ενδυνάμωσης της Χρυσής Αυγής, δεν υπήρξε ούτε καν αυτό το φαινόμενο της λαθρομετανάστευσης, που αποτελεί τη «σημαία» του κόμματος αυτού. Και τούτο διότι, η λαθρομετανάστευση ως πρόβλημα και όσα άλλα προβλήματα συνδέονται μ΄ αυτή, κυρίως προβλήματα παραβατικότητας, έχει οξυνθεί πολύ πριν από το 2010, αλλά, τότε, η Χρυσή Αυγή, εκλογικά κινούνταν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, και μάλλον προς τη πλευρά της «φθοράς» (εκλογικά πάντα).

Πώς λοιπόν τότε, οι κοινωνικές διεκδικήσεις δεν «εκκόλαπταν» τα Άκρα, Αριστερά και Δεξιά, σε βαθμό που να τα καταστήσουν υπολογίσιμες πολιτικές δυνάμεις;

Και αιφνιδίως (!!!) είναι οι κοινωνικές διεκδικήσεις, που μέσα σε δύο μόνο χρόνια, που Ω! ΤΟΥ  ΘΑΥΜΑΤΟΣ «ΣΥΜΠΙΠΤΟΥΝ» ΜΕ ΑΥΤΑ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ, «ΠΕΤΥΧΑΝ» ΝΑ ΕΚΘΡΕΨΟΥΝ ΤΟ ΕΝΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΤΑ ΑΚΡΑ, ΤΗΝ ΑΚΡΑ ΔΕΞΙΑ ΣΕ ΒΑΘΜΟ ΠΟΥ ΝΑ ΤΗΝ ΕΙΣΑΓΟΥΝ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ, ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ, ΣΕ ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΙΣ, ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΝΑ ΒΛΕΠΕΙ ΚΑΙ ΤΗ ΠΛΑΤΗ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΑΥΤΟΥ! Έτσι δε, και δει τη πλάτη της και η Νέα Δημοκρατία αύριο μεθαύριο, ΠΡΑΓΜΑ ΚΑΘΟΛΟΥ ΑΠΙΘΑΝΟ ΑΝ ΣΥΝΕΧΕΙΣΕΙ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΕ ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ ΤΟ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ ΣΤΑ ΠΟΣΟΣΤΑ ΤΟΥ, αντιλαμβάνεστε βεβαίως τότε για ποια σύνθεση του Κοινοβουλίου θα μιλάμε, για ποια δραματικά αρνητική ανατροπή του πολιτικού σκηνικού, διότι το ερώτημα είναι αν θα υπάρχει άλλο κόμμα μεταξύ αυτής και του όποιου πρώτου!

Φταίνε λοιπόν, οι κοινωνικές διεκδικήσεις!

Ε, λοιπόν, λέω εγώ, ΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΥ ΚΑΙ ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΝΤΟΣ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΤΟΥ, ας με «εκμεταλλευόταν» το ΠΑΣΟΚ!

Αναφέρομαι δε ειδικά στο κόμμα αυτό, διότι επί ημερών του εκδηλώθηκε, φούσκωσε και ξεφούσκωσε το κίνημα των αγανακτισμένων.

Όμως, το «επίτευγμα» του κόμματος αυτού τη τελευταία διετία, για να μείνω σ’ αυτή, βρίσκονταν ακριβώς αλλού.

Βρίσκονταν –κι εξακολουθεί να βρίσκεται- ΣΤΗ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΟΥ ΚΑΤΑ ΤΡΟΠΟ ΑΘΛΙΟ ΜΕΤΕΒΑΛΕ ΤΗ ΤΑΞΗ ΤΩΝ ΣΥΝΗΘΩΝ  ΥΠΟΖΥΓΙΩΝ σε μόνιμο σφάγειο.

Αυτό το «επίτευγμα» του ΠΑΣΟΚ, ή καλύτερα, της πολιτική της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ τη διετία 2010-2012, βεβαίως, αντιλαμβάνομαι ότι πρέπει να το πετάξει από πάνω του.

Το επιχείρημα όμως αυτό, συνιστά δυστυχώς κάτι παραπάνω από ένα «λάθος» επιχείρημα, ή αν θέλετε, ένα κακόβουλο επιχείρημα.

Συνιστά ύβρι!

Τι αντιλαμβάνομαι εγώ, που εκκολάπτω αυγά του φιδιού, και ο κατά περίπτωση μαλάκας, φασίστας ή κομμουνιστής;

Αυτό που εγώ αντιλαμβάνομαι ακούγοντας αυτό το «επιχείρημα», είναι ότι το μπαλάκι ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΚΡΑΙΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ της μνημονιακής πολιτικής, πετάγεται ΚΑΤ’ ΕΥΘΕΙΑΝ ΣΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ, ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΝΤΑΝ ΓΙΑ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ, διότι στις πλατείες, δεν ήταν παρόντες μονάχα όσοι με τη φυσική τους παρουσία λάβαιναν μέρος στις διαδηλώσεις, ΜΑ ΗΤΑΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΚΑΙ Η ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΨΥΧΗ της μεγάλης, συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.

Η μομφή επομένως, έχει στη φιλοσοφία της, ΤΗΝ ΙΔΕΑ ΤΗΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ!

Αυτό αντιλαμβάνομαι και δεν μπορώ να ερμηνεύσω διαφορετικά το σχετικό «επιχείρημα», παρά έτσι.

Το ότι τώρα, εγκαλείται ο ΣΥΡΙΖΑ ως υποθάλπων αυτές τις εκδηλώσεις, αυτό κι αν είναι ανιστόρητο, και βεβαίως, παρέχει ένα είδος «προστασίας» έναντι στα κόμματα που συνιστούν τη τρέχουσα συγκυβέρνηση.

Διότι αν η μνήμη μου δεν μ΄ εγκατέλειψε εντελώς, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τις διαμαρτυρίες εκείνες τις υπέθαλπαν και τις χάϊδευαν, περισσότερο ή λιγότερο, ΟΛΕΣ οι πολιτικές δυνάμεις ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΟ «ΜΗ ΕΠΙΣΗΜΟ» ΠΑΣΟΚ, και όταν λέω ΟΛΕΣ, ΕΝΝΟΏ ΟΛΕΣ!

Βέβαια, μπορεί κάποιοι να είχαν ενστάσεις για τα γιαουρτώματα και κάποιο συνθήματα, ΑΛΛΑ ΟΛΟΙ –ΠΛΗΝ ΕΠΙΣΗΜΟΥ ΠΑΣΟΚ-  ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΟΥΣΑΝ ΤΗΝ ΑΓΝΑΚΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ.

Δεν ήταν εκεί υπό τη μορφή της «κατανόησης» έστω η Νέα Δημοκρατία, για να μην αναφερθώ σε δηλώσεις στελεχών της την εποχή εκείνη πιο «μαχητικών»;

Γιατί κι αυτή να μην εκκόλαψε το αυγό του φιδιού, γι΄αυτό το λόγο;

Δεν ήταν εκεί η ΔΗΜΑΡ;

Γιατί κι αυτή να μην εκκόλαψε το αυγό του φιδιού, γι΄αυτό το λόγο;

Δεν ήταν εκεί το ΚΚΕ;

Γιατί κι αυτό να μην εκκόλαψε το αυγό του φιδιού, γι΄αυτό το λόγο;

Δεν ήταν εκεί όσοι στη πορεία συγκρότησαν τους Ανεξάρτητους Έλληνες;

Γιατί κι αυτοί να μην εκκόλαψαν το αυγό του φιδιού, γι΄αυτό το λόγο;

Δεν ήταν εκεί ΨΗΦΟΦΟΡΟΙ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ –ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΟΥ ΓΥΡΙΣΑΝ ΤΗ ΠΛΑΤΗ ΣΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ;

Γιατί κι αυτοί να μην εκκόλαψαν το αυγό του φιδιού, γι΄αυτό το λόγο;

Ποια τμήματα συνεπώς των κινητοποιήσεων ήταν τα «ήσυχα» που δεν έδιναν αφορμή για «εκμετάλλευση», και ποια τα «ανήσυχα»;

Εκτός κι αν υπάρχουν «καταγραφές», οπότε να μας τις πούνε.

Την Άκρα Δεξιά, την εξέθρεψε η μνημονιακή πολιτική, είναι η πολιτική που όσο αποστερεί θρεπτικά συστατικά από το λαό τα παρέχει πλουσιοπάροχα στα Άκρα.

Και ένα απ’ αυτά, τα καταβρόχθισε έξυπνα και αποτελεσματικά αυτό το Άκρο.

Ας ήταν πιο ευφυείς οι αντίπαλοί του.

Μη με (εγ)καλείτε λοιπόν να κοιταχτώ στο καθρέφτη για να δω τον υπαίτιο του φαινομένου.

Ας κοιταχτείτε όσοι με εγκαλείτε.

Το μνημόνιο είναι η πολιτική του ΑΚΡΑΙΟΥ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ.

Ο ίδιος ο νεοφιλελευθερισμός, ως ιδεολογία, εγώ την θεωρώ ότι συνιστά ένα από τα άκρα του Δεξιού χώρο, και προσωπικά το θεωρώ ως το αντίστοιχο του σταλινισμού, το Άκρο στον Αριστερό χώρο.

Οι πολιτικές που παράγει είναι ΑΚΡΑΙΕΣ ΚΑΘ’ ΟΛΟΚΛΗΡΙΑΝ.

Αυτό δεν το ισχυρίζομαι τώρα.

Το έχω διατυπώσει έγγραφα, σε άρθρα μου, πολλούς μήνες πριν, και περισσότερο από μια φορά.

Και σε ό,τι αφορά την απαξίωση του πολιτικού συστήματος στην οποία στην οποία αναφέρονται εκπρόσωποι των παραδοσιακών κομμάτων εξουσίας, όταν θέλουν να επιρρίψουν την ευθύνη αλλού, τι να πω;

Θέλετε να δείτε, όσο πιο καθαρά γίνεται, ποιο είναι αυτό το πολιτικό σύστημα και ποιοι το διέβρωσαν;

Ψάξτε να βρείτε από τη μεταπολίτευση ίσαμε τα σήμερα, τις ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΕΣ δηλώσεις των πιο επιφανών στελεχών των δύο εν δικομματισμώ «συστημικά» αδελφοποιημένων κομμάτων ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία, ως και δηλώσεις πρωθυπουργών, για να δείτε τι αναφέρουν ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ για τη διαπλοκή, τη λεηλασία, τη διαφθορά και τη παρακμή του πολιτικού συστήματος. Ανατρέξτε λοιπόν σ’ εκείνες τις δηλώσεις, από τότε μέχρι σήμερα, όπου, εκεί, θα βρείτε ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΟΛΩΝ ΕΚΕΙΝΩΝ ΠΟΥ ΕΥΘΥΝΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΆΡΡΩΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΑΣ ΣΥΣΤΗΜΑ, «αποδείξεις» που το κάθε κόμμα εξουσίας, χρεώνει στο άλλο, ΚΑΙ Ο ΛΑΟΣ ΣΥΝΟΛΙΚΑ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΔΥΟ.

Μη ψάχνετε αλλού : ψαχτείτε μεταξύ σας.

Αυτό το άρρωστο πολιτικό σύστημα  ΕΞΟΥΣΙΑΣ εξέθρεφε ΣΤΑΘΕΡΑ την αθλιότητα και έστρωνε το χαλί στα πολιτικά Άκρα.

Όμως όχι!

Είναι τα συνθήματα των αγανακτισμένων που προσέβαλαν!

Τι άραγε προσέβαλαν;

Και ποια προσβολή μπορεί να συγκριθεί με τη προσβολή που έγινε στον ελληνικό λαό, να τον θέσουν υπό την κυριαρχία των ξένων δανειστών, με το να μην τον ερωτήσουν παρά μονάχα, μετά δύο χρόνια, όταν πια όλες οι κατάπτυστες πολιτικές που μας επέβαλε η ξένη κατοχική δύναμη και που έπρεπε να νομιμοποιηθούν με τη ψήφο της ελληνικής βουλής, είχαν πια τακτοποιηθεί και –τυπικά- νομιμοποιηθεί ΜΕ ΤΗ ΨΗΦΟ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ; Και ποιες είναι αυτές οι πολιτικές; : Η σφαγή ΤΩΝ ΣΥΝΗΘΩΝ ΥΠΟΖΥΓΙΩΝ, και τίποτα για το πώς φτάσαμε στη κρίση, ποιοι και σε ποιο βαθμό ευθύνονται : φτάσαμε ως φαίνεται με τον αυτόματο πιλότο, και ευθύνεται ο Κανένας, ή μάλλον, όλοι και κανένας. Η ΘΕΣΜΙΚΗ ΑΤΙΜΩΡΗΣΙΑ.

Και δεν ήταν ξεπεσμός και κατάντια να ψηφίζουν νόμους που οι ίδιοι λέγανε ότι δεν είχαν το χρόνο ούτε καν να τους διαβάσουν, πόσο μάλλον να τους μελετήσουν;

Αυτό δεν είναι προσβολή προς τη κοινωνία;

Αυτή τη προσβολή προς την κοινωνία, που εγώ την εισέπραττα ως μια μεγαλειώδη μούντζα από τη κυβερνητική πλειοψηφία, δεν ενόχλησε κανέναν ως φαίνεται.

Όμως, ενόχλησαν οι μούντζες των απλών πολιτών.

Κι όχι μόνο αυτό.

Μα αυτές οι μούντζες, τα ένα δύο συνθήματα που «ενόχλησαν», και τα γιαούρτια που πετάγονταν στους βουλευτές της μνημονιακής πλειοψηφίας, μας λένε, ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΟΥ ΕΞΕΘΡΕΨΑΝ ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ.

Αν ΜΕ ΤΟΣΗ ΕΥΚΟΛΙΑ, δηλαδή, με δυό συνθήματα, με δυό μούντζες και με δυό γιαούρτια καταρρέει ένα δημοκρατικό πολιτικό σύστημα και θεριεύει ο ολοκληρωτισμός, τότε, αυτό το σύστημα, δεν είναι απλώς ετοιμοθάνατο, είναι νεκρό : αν δεν υπήρχαν τα παραπάνω, θ’ αρκούσε ένα μελτεμάκι, για να φέρει τα ίδια αποτελέσματα.